Moeder, vader, waarom schrijven of lezen wij? en dan nog poëzie?

De zelfkweller onder jullie vindt hier een zwaar stukje bedenkingen. Vanuit de vraag wat is poëzie. De niet-zelfkweller kan volstaan met dit:

Met een gelukkig slechts lichte irritatie en een lichtjes toenemende verbazing en daartussendoor wat verwondering heb ik dit stuk – vier bladzijden! – tot mij genomen. Na afloop voelde ik me wel verplicht er opnieuw afstand van te nemen. Het brengt namelijk geen zoden aan de dijk. Daarom heb ik het samengevat:
Poëzie is niet, maar kan zijn:
• Het gat van de wereld dichten, dan wel
• De wereld een gat toedichten.
We doen dat uiteraard zo dat het de toehoorder – en later de lezer – met verstomming slaat dan wel zo dat het de toehoorder – en later de lezer – in dat gat doet verdwijnen.
Eenmaal neergeschreven maar vooral uitgesproken is het poëzie, zie.

Een korte voorstelling van zaken van mezelf

Van beroep ben ik knelpunt. Ik ben ternauwernood woonachtig maar voor de rest ontzettend werkzaam. Wie heel opmerkzaam is, ziet me zo komen. Anders zie je me zo gaan.
Stel, ik heb gedaan met werken, de werkdag zit erop. Als knelpunt weet ik overigens nooit helemaal wanneer het werk erop zit. Maar dat zal u worst wezen. Ik kom dan thuis, doorgaans afgepeigerd. Het is geen makkelijke stiel, knelpunt van beroep. Dan begrijp je dat ik ternauwernood woonachtig ben. Maar eerder amechtig.

Het kan zijn dat ik holderdebolder ben ingesprongen om een plaatselijke reportage te maken die ik dan uit derde hand schrijf omdat ik de middelen niet heb om plaatselijk een vraaggesprek te voeren met lieden die zich omringen met zwaar gespierde torso’s waar altijd wel wat vuurwapen aan wappert. Ja, inderdaad, ook lokale nieuwsgaring is in een knelpunt geraakt. Laat staan dat ik recht heb om te reizen met de trein in eerste klas.

Soms ook moet ik instaan om ratten te vangen en te doden. Soms sta ik in voor een mevrouw aan de kassa, hoewel dat nooit lang duurt. Als bouwvakker of instant loodgieter wil ik nog wel eens loos gaan.

Ik ben ooit opgeroepen om de rol van eerste minister te spelen omdat geen enkele formateur een regering kon vormen. Ik heb toen geweigerd. Het land besturen is geen beroep maar een roeping. En dus kan daar van een knelpunt geen sprake zijn. Hoewel ook in de politiek de roepingen afnemen. En de zaak daar richting knelpunt evolueert. Maar dat is geen probleem. Zoals nu overal de kerken leeg staan en wachten op een nieuwe bestemming, zullen de parlementen en senaatgebouwen wel vlug een nieuwe bestemming vinden.

Ik ga nu slapen. Om slaapachtig en slaapzaam te worden.

Hallo, zowat iedereen

Zowat iedereen zou hallo zeggen. Hallo, aan de telefoon. Op straat en op kantoor. Niet zo thuis.
Thuis zeggen we: doe maar. Of zoiets.

Wat zeg jij thuis?

Ongeacht wat je thuis zegt, zeg je hallo aan de telefoon, op straat en op kantoor.
Die vunzige lieden van Belgacom die met hun autootjes overal iets anders zeggen, zijn vunzig.
In het zuiden van het land zegt men: Allô. Pronto, in Italië.

Ga je vissen en vang je vis, dan is dat niet per se vies. In Antwerpen schijnen ze dat niet te snappen. Niet te willen snappen.
Het grootst aantal viespeuken is dan ook niet voor niets geconcentreerd in Antwerpen. Ze zijn er bovendien nog trots op ook.

Waarom het soms vermoeiend is te werken

De nachtburgemeester van Antwerpen is kandidaat bij de volgende verkiezingen voor de Kamer; op de lijst Rossem. Van van Rossem dus. Die daarmee terugkomt. Op de proppen. De Minister van Agitatie, die nooit op een lijst heeft gestaan en daar nu ook niet aan denkt, vindt dit idioot. Ik niet, het is niet eens dom. Het is hooguit leuk. Ach, hoeveel stemmen gaan daardoor ter linkerzijde naar de verkeerde partij? En is Rossem een verkeerde partij? Nee, de Minister reageert lichtjes overtrokken. Niet idioot noch dom van Vitalski.

De domheid verdraagt geen dierennaam; een ezel is koppig maar een aap is al lang niet meer dom. Domme gans vind ik nog net kunnen. Er is nu eenmaal domheid die het mensdom te boven gaat.

Een domme gans dus streek hier op een dag neer. Wou de winkel herstructureren. Mijn winkel, nota bene. Ze had wel een oppermachtige zending want een hogere macht had haar uitgestuurd. Deze hogere macht aanziet ze werkelijk als hoger, ik niet.

Ze legde me 1 & ander op, ik stootte 1 & ander terug af.

“Jij moet zus & zo”, zei ze dan. “Ik moet niets,” was mijn antwoord. “Zeker als daarover geen werkafspraak bestaat.” Die laatste vond ze niet nodig.
Ondertussen is er al lang een, wat dacht ze. Die is er gekomen met heel wat vallen en opstaan. En van haar kant toiletbezoeken (il me fait chier).
Daar dacht ik aan toen ik gisteren op de radio een Belgisch politie-officier, docent aan de politieschool, hoorde spreken en uitleggen waarom in België zelden nog harde confrontaties plaatsvinden tussen betogers en ordehandhavers. “We maken vooraf een afspraak met de betogers”, aldus de officier. “Daar dus ook al!”, was mijn gedacht.
Meteen stak de domheid van de gans nog verder boven zichzelf uit.
________________________________________

Het gras ligt er behoorlijk
groen bij zo voor mijn voeten.

Wat strijkt daar neer?
Ligt daar een veer?
Is dat een uil, een eend?
Nee, kijk maar, een gans!

Ze krijst en krijt: ik kom
het gras voor je voeten wegpikken!

Hoef ik het daar
dan niet mee eens te zijn?

Nee, stumperd.

Ik had nog zo’n ouwe handige
goed geoliede katapult liggen
die haar te veel werd

Wij, wie zijn wij zo vrij?

Wij, van de ambtenarij, bestaan niet. Het bestaan dat wij leiden, lijden wij. Het wordt ons geleden.

Schrijven wij iets, dan dromen wij luidop dat niemand onze schrijfsels leest.

Wij, van de ambtenarij, zijn van een veel mystiekere orde dan welke kloosterorde ook. Bovendien doen we heel zennig en contempleren ons tegenwoordig te pletter.

Wij, van de ambtenarij, zijn personae non gratae geworden in de brouwerij. Doen enkel nog aan paperasserij.

Wij van de ambtenarij bestaan niet. Hoe wil je dan dat wij het bestaan van een ander erkennen?

(Dit is een tekst die we gevonden hebben tussen een boek, van recente datum, gekocht in de kringwinkel; was met de hand geschreven)

Wat overheerst tegenwoordig in het boerenverstand?

Werkgroep taal en volksbevinden
Werkvergadering gehouden op 5 juni 2013
Bijdrage van een naamloze onbezoldigde medewerker


In een totaal onvertrouwelijk gesprek tussen wat men gemeenzaam noemt de hoogste leidinggevende en iemand die geschikt bevonden was maar niet ondergeschikt, werd heel wat geproduceerd en is weinig opgevangen, laat staan kunnen beklijven.

De leidinggevende zoals hij gemeenzaam genoemd wordt, geeft namelijk nauwelijks leiding, hij neemt die voortdurend, ook daar waar het ongepast is. Dat leidt tot overbodige, ondoelmatige toestanden waarbij het werk moet onderdoen voor het gedoe.

Tot het gedoe behoren onregelmatige en ongeregelde bijeenkomsten die de regelgeving oplegt maar die zelden tot resultaat leiden. Volgens de regels gebeurt zo’n bijeenkomst in gesprekmodus, met andere woorden op gelijke voet. In de praktijk probeert de ene de ander van zijn gelijke voet te krijgen, terwijl de andere van zijn voet een rots maakt.

Daartoe produceert de quasi leidinggevende veel decibels, intimidatie en schept hij een sfeertje van paranoia. De rotsvoetige onderkent dit meteen en laat zich dan ook nauwelijks tot niet intimideren.

In deze context wierp de quasi lei op dat hij boerenverstand bezit. Naast de opmerking van zijnentwege dat zijn eigen niveau wel heel laag gezakt was, namelijk op dat van de kleuterschool, is er van heel dat gedoe weinig bijgebleven.

De rotsvoetige echter was nauwelijks onder de indruk van dit quasi boerenverstand. Dit gaat in de volksmond nog steeds door voor ‘gezond’. Onderzoek echter heeft uitgewezen dat het veelvuldig gebruik van chemische verdelgingsmiddelen in de jaren 60, toen de quasi opgroeide bij zijn boerenouders, dit verstand danig heeft aangetast. Het gebruik van kunstmest heeft het boerenverstand de doodsteek gegeven.

Tegenwoordig overheerst in het boerenverstand vooral het ongezonde.

Haai in de skai

Hoe langer hoe minder lieden hebben de tijd nog gekend dat het hip was om in hogere sferen te verkeren aan de hand van een geestesverruimend middel. Tegenwoordig doet de goegemeente dit af als voorbij, voorbijgestreefd, onproductief, inefficiënt en ga zo maar door. Hoe langer hoe minder lieden weten nog beter.

Op kantoor was het maandelijks samenspraakmoment weer aangebroken. De nieuwelingen zie je dan wat onwennig in de vergaderzaal ronddrentelen, terwijl ze hun onwennigheid proberen te verstoppen achter een onbezonnen air. De oudgedienden nemen hun plaats in alsof de hele plaats van hen is. Tot daar is er niets aan de hand. De ploegleider is helemaal in, hip en koel. Diploma in de sociale wetenschappen. Door en door katholiek, dus ook wel wat schijnheilig. Nauwelijks verheven boven zijn team.

Vandaag echter is de opperezel van de doos van de partij. Die komt zoals het hoort – al is hij de enige die er zo over denkt – netjes zes minuten te laat. Hij probeert aldus – zij het tevergeefs – zichzelf wat gewicht toe te meten. Hij komt enigszins gezwind binnen en gaat zitten op de enige nog vrije stoel. Dan gaat ook de deur dicht.

Op die verdieping van de doos zitten drie diensten. Twee ervan worden door een teamleider gecoördineerd. De teamleider wordt dan weer aangestuurd door het directiecomité en dat is nu vertegenwoordigd door de opperezel die dit comité doorgaans ook voorzit.

De derde dienst op die verdieping is de vertaaldienst.

Het moment duurt, in tegenstelling tot wat het woord laat uitschijnen, een hele poos. De inspraakpoos wordt dan ook onderbroken voor nu eens een plaspauze, dan weer een middagpauze en – de teamleider is een verstokte roker – voor een rookmoment.

Tijdens een van die tussenmomenten komt een van de nieuwelingen, bovendien Franstalig, bij de vertaaldienst langs. “Mag ik iets vragen?” Daaraan herken je de nieuweling. Een meer doorgewinterde kantoorhanger komt binnen en zegt: “jij die alles weet, zeg me eens….”. Hij wil weten wat proactief betekent.

“Gaat u rustig zitten,” zegt een van de vertalers. “Dat woord betekent op zich niets en kan niet zomaar worden vertaald. Het betekent dat de spreker tot een bepaalde supercategorie behoort, een opperklasse dus, waar hij dit woord heeft opgevangen en er dan maar wat mee speelt. Weet zelf niet wat het betekent.”

Als dit min of meer doorgedrongen is tot de nieuweling, gaat de vertaler verder. “In feite is iemand proactief als hij of zij, meestal een hij, hoor, een overdosis peper op de reet heeft. Dus in het Frans is dat: il s’est défoncé d’une overdose de poivre au cul.”

Lichtjes verward en toch met een glimlach om de lippen keert de nieuweling terug naar het inspraakmoment.