Sterrendom

 

(geschreven in organische extase)

Het krabben staat los van de krabber. Denk aan de wolkenkrabber. Daar denk ik liever niet aan.

Wordt vloeibare romantiek ook drinkbaar? Er stroomt water door een beek die uitmondt. Het inmondige staart onomwonden voor ons uit. Alles loopt los tot de duur het oploszout het overneemt. We verdienen het niet maar krijgen het alsnog.

Een wolk verliest haar broek. Het krabben maakt de korst op de kont van de wolk los. Veel meer valt er niet te rapen.

We houden stand dankzij de tuin. En onze luim. Als we die zouden  laten wegkrabben zou de hemel instorten. Op het dak van de wolkenkrabber hangt thans verloren de broek van de wolk.

Het baat, het schaadt, het raakt de bassnaar. De klank neemt het over.

 

Micro-essay

 

 

Geleidelijk neemt de zin de bovenhand op het woord. Haast niemand heeft het gemerkt. Slechts toen het zover was kreeg hier en daar iemand het in de gaten. Het woord was geen vlees maar zin geworden.

Wij zijn niet van de poes, althans niet overdag, maar van de poëzie en wel van de experimentele. Wij willen woorden die vlees worden. Zelfs onze zinnen zijn zinloos gebeente doch wij hangen het vlees eraan op.

U huivert. Zo weten we dat het goed is en werkt. Zoals onze woorden bij nacht geen enkele poes onberoerd laten.

Schrijven, nietwaar, is niet van de hond zijn kloten.

Tijd nu om een stap achteruit te zetten in de luwte. Daar zijn we thuis.

Menselijk kapitaal. Proeve van kansberekening

 

 

Zonder in toevalligheden te willen vallen en vooral om dat te vermijden, hebben we enkele parameters bovengehaald en toegepast op de gegevens zoals we die verzameld hadden en opgeslagen.

Als eerste parameter geldt de afstand. Vijftig kilometer wordt als maximum aangenomen. Er is geen minimum.

Met de leeftijd wordt nauwelijks rekening gehouden. Worden uitgesloten: onder de twintig en boven de vijfenzestig.

Tweede dwingende parameter is de bereidheid tot binnen om daar thuis te werken, met uitsluiting van wie daar niet toe bereid is. Sommigen verhelen dit aspect. Toch ontsnappen ze niet en vallen ze door de mand.

De andere parameters spelen losjes weg: een, twee of drieweegs, waarbij drie de voorkeur geniet. Of de hoedanigheid zoals daar is: eronder. Onder de leuke duim schuilt de grote luim. Deze formule en formulering definieert deze parameter.

Op deze basis komen drie kandidaten uiteindelijk in aanmerking. Het is haast een blinde gok om de volgorde te bepalen. Rust echter brengt behalve roest soms ook inzicht. De derde dag zagen we dat een heel erg goed zou kunnen zijn en haalden die aan.

Het zou een juiste gok blijken.

Vormelijkheden

Vormen testikels een testlocatie? 

👉

Vloeit de muziek ons de oren uit? 

 Goede morgen, uit den truit. 

 Goede middag, straks, in de fluit. 

Met fluit en al voor het blok. . 

Onze suikeren vingertoppen 

dekken hier & daar een gaatje op en af. . 

Vormen uien een ware plaag 

of zijn het eerder de aardappelen? 

Hangen we hier nog lang 

de vleermuis uit?

Globalisering ligt totaal op zijn gat

Bredero was een dwarskijker met visie, een soort helderziende profeet met een brilletje. Het kan verkeren, is alles wat van zijn werk in de volksmond is overgebleven. Het is veel en eigenlijk alles. Zowat drie jaar geleden opperde het Diependaele ooit aan een klant: “Jij gaat er steeds van uit dat de economie blijft groeien. Heb je er al aan gedacht dat het ooit uit zal zijn met die groei?”. De klant vond zonder verpinken het juiste antwoord: “Daar denk ik niet aan”. Het is op die basis dat kennisinstituten zoals het Diependaele in de kennismaatschappij een economische positie kunnen innemen. Het Diependaele herhaalde toen aan zijn klant die zinsnede van Bredero. 

.

 Lange tijd gold dat de globalisering de verovering van de wereld betekent door Amerikaanse producten van mindere kwaliteit zoals coke, cola, Chrysler en consoorten, de CCCC. Ook dat is verkeerd uitgevallen en aan verkeren toe. Bredero, niet Grote Broer, is tegenwoordig alom. Straks vertrekt die Broer met stille trom uit het Café Bagdad. Wat er wel geheel globaal en wereldomvattend is, dat is het debacle van de VS, hun schuldencrisis, hun begrotingskort, hun rommelhypotheken: ze treffen de hele wereld. Ze sleuren de hele wereld mee in hun val, die na de hoogmoed komt van de regering Vanden Bosch. (Bush, zeg maar, maar we willen dit niet zomaar en zo graag gezegd). 

.

 Nu ook de restanten van de Volksunie het verdwijnpunt naderen of voorbij zijn getrokken – als gevolg van rommelhypotheken? – krijgt het Diependaele de ene spontane sollicitant na de andere over de vloer. Onlangs was hier een jonge historicus van tegen de veertig jaar, en we citeren, “even komen binnenwaaien om te zien of er voor hem een nieuwe uitdaging was weggelegd in het Instituut”. 

.

Dat ‘jonge historicus’ is afgemeten op basis van zijn ervaring. “Bart,” sprak dr. Diependaele hem toe, “je toekomst ligt in het Zuiden, jonge man. Te beginnen met het zuiden van ons eigen land. Vraag het je zuster maar.” Twee dagen later viel er een mailtje in de bus vanwege en we citeren weer: Anciaux, Bert : ..... “Beste vrienden, binnenkort wordt het voor ons weer tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik zal volop bouwen aan mijn eigen toekomst binnen een nieuw kader. Zou het ondertussen niet een prachtige zaak zijn dat u mijn diensten inhuurt voor onderzoek naar toekomstmogelijkheden?”. ...... Bij het Diependaele heeft Bert echter geen vrienden. 

.

Elders misschien nog wel een paar, waaronder zijn eigen vader. Bovendien wijst niets in zijn curriculum op enige voeling met de toekomst vanuit het verleden of omgekeerd. Tussendoor kwam er een voldoende gefrankeerde brief via de Post binnen, afgestempeld in Izegem. Reeds na twee zinnen werd dit schrijven zonder gevolg en zonder antwoord geklasseerd. Stel u voor: “Zeer hooggeleerde dokter Diependaele”, zo begon het. Wat hoog gegrepen voor iemand uit Izegem maar toch, foutloos, geen spellingfout tussen te krijgen. Het ging echter verder en eigenlijk ver genoeg tot veel te ver: “In mijn vorige hoedanigheid van Minister der Noord-Belgische regering heb ik meermaals het genoegen gesmaakt kennis te nemen van uw bevindingen in diverse aangelegenheden”. 

.

Dit klopt langs geen kanten. Die man uit het ver westelijke Izegem heeft nooit ook maar een statistische studie besteld bij het Diependaele. Hij ging altijd steevast bij concurrent Censydiam. Vandaar het gevolg dat we aan dit schrijven hebben voorbehouden. Op een dag echter schrok het hele instituut zich een aap in stilte in de mouw. Niemand minder dan Condy Rize kwam hier binnen gewandeld – tussen twee opdrachten door – om voor haarzelf en haar opdrachtgever, hoger genoemde Vande Bosch, een kandidatuur in te dienen als vorser, annex spreker verbonden aan het Diependaele. Beginwedde 10.000 dollar. Niemand in het Instituut heeft ook maar een seconde laten blijken deze dame met haar vreemde tongval te kennen. 

.

 Hoe moet het nu verder? Misschien nemen de Chinezen wel de globalisering over en worden de producten nog goedkoper, smaaklozer, bedreigender voor de volksgezondheid (zoals coke cola) en ondermijnender voor de mensheid. Het Instituut werkt volop aan een studie in die zin en die richting.

Andijver

Vandaag ga ik over tot de aanleg van een platform of een draagvlak, we zien wel; vandaar uit zal ik in de loop van volgende week een manifestatie houden, helemaal alleen, met mondmasker en plakkaat. Een spandoek draag je niet alleen.

Waarom en waarvoor? Autisme is een steeds driester om zich heen grijpend verschijnsel. Vroeger kon je met veel geluk een keer in je leven een autist ontmoeten. Nu is dat gemiddeld drie keer per jaar. Tja, een verbeterde diagnose helpt daarbij ook, uiteraard. Zo is het van belang de juiste onderverdeling aan te brengen. Er is autisme en autisme. Zelf ken ik er een paar en het zijn meestal autisten van het type asperge.

In hun niet aflatende ijver om almaar meer kennis op te doen, zijn wetenschappers er onlangs in geslaagd een nieuw type autisme te omschrijven: de andijvie. De patiënt heet dan de andijver. De onderzoeker die erin geslaagd is dit type voldoende gedocumenteerd te omschrijven heet Jacobus Andijvie. Ik wil dit onder de aandacht brengen door een eenpersoonsmanifestatie (in tijden van antisegregatie is het ongepast te spreken van een eenmansmanifestatie); met een plakkaat in de hand, kom ik door het hele land. Daarop staat geschreven: alle rechten voor de andijver. Vooreerst: het recht op erkenning; ten tweede: het recht op een betrekkelijke baan, gepaste arbeid; ten derde: het recht op een uitkering als geen enkele baan past.

Op het eerste zicht lijkt de andijver op de asperger. Hoge concentratie bij elke activiteit, smalle focus, vurige passie. De andijver echter verschilt in die mate en in die zin dat hij of zij daarnaast ook nog eens buitenmatig nieuwsgierig is, waarbij die nieuwsgierigheid zich beperkt tot een enkel onderwerp. Het lijkt een obsessie maar de onderzoekers hebben in alle gekende gevallen geen obsessie aangetroffen. De maatschappelijke problemen voor de andijver zijn dezelfde als voor de asperger. Het kan dan ook niet moeilijk zijn om voor dit nieuwe type een dossier aan te leggen. ‘Een tegen een, allen tegen het virus’

Open brief aan mevrouw Wilma Sofieke, alias Sophie Wilmès, Eerste Minister van België

Béni Mellal, 26 september 2020 Mevrouw, Waarom ik alias in uw titel heb geschreven, en niet 'correctie:', zal ik het in detail uitleggen. Van een goede en betrouwbare bron heb ik vernomen dat u in uw communicatie in het Nederlands 'het virus' (dus la virus) zegt in plaats van 'het virus' (dus le virus). Dat is het, dat is alles.
Naar het schijnt zou u weigeren uzelf te corrigeren. Vandaar dat het een alias is. Het principe dat ik hierboven heb toegepast is het principe van 'gelijkheid, broederschap, moederschap' van talen, waarover u meer kunt lezen op deze blog.
Persoonlijk kan het me niet echt schelen. Sinds uw eerste waarschuwing omtrent het virus, uit maart dit jaar, volg ik u niet meer. U hebt een grote fout gemaakt door in uw waarschuwing termen in andere talen op te nemen, zonder deze te laten vertalen. De vuilnisbak is in zulke gevallen de enige uitweg, ongeacht uw functie.
Ik heb een decennium lang in de Wetstraat gewerkt, ik heb een vergadering bijgewoond op nr. 16, met als agendapunt de communicatie, als u begrijpt wat ik bedoel.
Binnenkort verlaat u nr. 16 en dan zijn wij van u verlost. Ik wens u het beste in uw werk.
Marc Tiefenthal Strijdlustig en strijdbaar lid van de Franse Gemeenschap van België en vooral van elders

Klimaatvluchtelingen

Hoera, het klimaat! Na decennia waarin het rechts populisme gestaag aan invloed en macht won, kwam met de klimaatmarsen een eind aan dit elan. Het links populisme kwam vrij snel in de plaats. Voormalig Belgisch minister Joke S had er nog voor gewaarschuwd. Het hoefde geen decennia te duren, het lag al langer op de loer. Mede door het overspoelen van een groot deel van het noorden van het land kon in België deze omdraai zelfs nog sneller plaatsgrijpen dan in Nederland dat in het zuiden geen linkse achterban had. Immers, de partij van de arbeid dekt in België een enigszins andere lading dan in Nederland. Een andere troef in België was de minister van Agitatie die van de ene week op de andere zich kon opwerpen tot minister van Binnenlandse doch verzopen Zaken. Hij kon de energie van de klimaatmarsen ombuigen tot een volksverhuizing.

Het volkje ten noorden van de taalgrens in België kon immers twee kanten uit: verzuipen of verhuizen. De meest rechtse elementen verkozen te verzuipen, de meer gematigde en de uitgesproken linkse minderheid verkoos te verhuizen, in dit geval naar Brussel en Wallonië, ‘terre d’accueil’, meer dan ooit. Het voordeel van de voorbije golf aan rechts populisme was dat de bevolking van het noorden aldus tot een minderheid werd herleid. Zeg maar dat de term ‘volk’ een dynamisch gegeven is gebleken.

De kennis van het Frans was weliswaar teloor gegaan in het noorden maar zat nog voldoende ingebakken in de genen opdat het vrij vlot terug op de tong kwam te liggen. Vooral de inwoners van de voormalige en nu verdwenen stad Gent bleken sterk Franstalig te zijn. Een minderheid van zowat 35 procent was links gebleven ondanks de laatste gemeenteraadsverkiezingen.

De gastvrijheid van de Zuid-Belgen was onaangetast gebleven ondanks de vele aanvallen van de federale politie op gastgezinnen en gasteenoudergezinnen. Voor degenen die hadden verkozen te verzuipen, was dit echter een loze boodschap. Liever dood dan bloot.

In Nederland, het andere lage land bij de stijgende zee, kon de bevolking, ook geheel doordrongen door rechts populisme, eveneens twee kanten uit: verzuipen of vluchten. In dat laatste geval naar het Eifelgebergte en niet naar de Efteling. Daar de vreemdelingenhaat de Nederlander had aangetast tot op het bot, koos de meerderheid ervoor te verzuipen. Liever dood dan vreemd. En in het binnenoor waar het collectief geheugen huist, gonsde nog na het lied: vluchten kan niet meer, ik zou niet weten hoe.

Vee Er thee taal

Hoezo taal, zou je denken? De Toren van Babel zou moeten leiden tot een geplafonneerd niveau van taalgebruik en daarbuiten zou je dan verwachten dat naar de toren wordt opgekeken. De decadentie waarin onze beschaving zo langzaam aan het sukkelen is, wil dan weer dat we a. die hele Toren afbreken gelijk met de grond en b. de taal op hetzelfde grondniveau belandt.

Op het grootsmoelenboek heeft de staatsomroep VRT een bladzijde geopend genaamd <>Taal>. Na haast twee decennia zonder mogelijkheid om als luisteraar dan wel kijker fouten te melden in het taalgebruik van de omroep dachten sommigen dat deze bladzijde een opening bood om daar een mouw aan te passen. Het is een initiatief van de taalraadsman van deze instelling die,zo meende ik, de draad weer wou opnemen.

Met mondjesmaat signaleerde ik daar heel af & toe een verregaande fout. Het meest leerrijke was dat van het zwevend werkwoord. Je krijgt op de digitale versie van het nieuws een zin te lezen waarin een enkel werkwoord tweemaal verschijnt, eenmaal op zijn plaats en eenmaal zwevend. Ik gaf zo'n zin mee op die pagina en niemand van de vele taalkundige liefhebbers zag wat er aan de hand was. Ik heb het met heel veel gebaren van handen en voeten moeten uitleggen.

Ze zijn daar blijkbaar bezig met andere aspecten van de taal, zou ik geneigd zijn te denken. Ik kreeg nog gelijk ook. Ik vond op een enkele dag drie fouten, onder meer een onderwerp in het meervoud en het werkwoord in het enkelvoud. Het regende vraagtekens. Wat is er aan de hand? Waar gebeurt zoiets??? Ik gaf precies aan waar het gebeurd was. Daarop regende het weer vraagtekens. De hele gang op de Reyerslaan werd gemobiliseerd om mij te schande te zetten. Zo hield ik een pleidooi voor een eindredactie op het digitale platform, een soort platformer dus. "Dat is zo twintigeeuws," klonk een van de nietszeggende reacties. Verderop in de gang kwam iemand naar buiten die zei: ach, nieuws, het is zo vluchtig, lees toch over die fouten heen. (Wat ik dus niet kan). Mijn oproep tot beroepsernst ging verloren in dit soort geneuzel, waarbij fouten opsporen tot zeuren werd herleid. Iemand vond zichzelf geroepen om me tot egotripper te benoemen. Tjonge, wat had ik toch gedaan?

Ik begon als volgt:

Data en drugs, allebei meervoudsvormen, krijgen vaak een vervolg in het enkelvoud: "De drugs zat verstopt in nagemaakte ananassen." De misdadigers reed in een zwarte auto of zo.
De zwevende woorden: een woord komt tweemaal voor in dezelfde tekst, de auteur heeft nagelaten te schrijven en dus te schrappen: "Rajoy werd erg bekritiseerd werd vanwege zijn harde aanpak van de Catalaanse crisis," Zoiets als: Wat erg wat

Het eindigde met volgende dienstmededeling:

"Beste forumleden,
De laatste dagen is hier gesproken over het doel en de toon van dit forum. Ik wil daar graag op reageren.
Dit forum wordt beheerd door de medewerkers van VRT Taal: Geertje Slangen, Anne Gies en ikzelf. VRT Taal is NIET de correctieafdeling van de VRT. Wij zijn in de eerste plaats een expertisecentrum waar VRT-collega's terecht kunnen voor opleiding, coaching en advies.
Geertje coördineert alles wat met de stem te maken heeft (zoals de logopedische begeleiding) en organiseert onze taalavond en andere evenementen, Anne is stemcoach en ikzelf zet mee het beleid uit. Dus nee, wij zijn niet de correctieafdeling van de VRT."

Het gaat dus niet om de VRTtaal, de taal van de VRT. Nou moe. Enfin, iemand verwees naar de knop "feedback geven" die enkel op het internet is te vinden, niet op de telefoon- of tabletapplicatie. Blijkt een afleidingsmanoeuver. Enfin, er is een oplossing in de maak blijkbaar via elektronische post.

Ach, wat.

Wat is me dat toch? (een pezewever)

Ik ken hem niet en dat is ook beter zo, ene bart de wever. Ik noem hem gemakkelijkheidhalve de pezewever. Zoals zoveel politici was hij ooit veelbelovend maar uitermate lui. In een kwisprogramma op de treurbuis schijnt hij goed gescoord te hebben. Daarnaast heeft hij een broer die wel werkt en iets betekent voor het binnenlands bruto product. Hij is dan van lieverlede maar in de politiek gestapt. En had enig succes.

Tot daar de inleiding. Wat is er verder aan de hand? De verkeerspolitie in België heeft een peuter van twee jaar neergeschoten bij een poging om een mensensmokkelaar tot stilstand te brengen. Een drama. Het land staat niet meteen op zijn kop, België vergeet niet vlug dat dit om vreemdelingen gaat, weet je wel. Enkele weken later schiet een semi-crimineel drie mensen dood in Luik, geen vreemdelingen, ook de schutter is geen vreemdeling, en hop, het land staat wel op zijn kop. De koning zet zijn kopje koffie aan de kant, trekt zijn stropdas recht en rijdt meteen naar Luik.

In de nasleep van het incident op de autoweg echter verliep niets zo sereen als in Luik. Omdat het om vreemdelingen ja zelfs vluchtelingen gaat. Koerden, nog wel, samen met Armeniërs en Catalanen toch wel erg verdrukt volk op de vlucht. Nu zijn er niet zoveel Catalaanse vluchtelingen in België beland als Koerden en van Armeniërs ligt geen Belg nog wakker.

Bij de pezewever doet dat er allemaal niet toe. De ouders van de peuter namen een advocaat in de arm, helaas een van linkse signatuur, wat voldoende is om de pezewever achter een microfoon uit zijn nek te doen kletsen. Dat er weer een poging is gedaan vanwege, ik citeer, echt wel “de opengrenzenlobby” om onze grenzen weer open te krijgen. Echt waar, de opengrenzenlobby. Dat is met name de lobby die succesvol is geweest in een vorig leven en het Schengenakkoord heeft tot stand helpen brengen dat geleid heeft tot de afschaffing van de landsgrenzen binnen de Europese Unie.

Nu ken ik persoonlijk slechts een Koerd, die hier beland is toen er nog landsgrenzen waren. Hij is inmiddels een gereputeerd huisarts geworden en woont zelfs sinds kort in de rijkeluisstad Schilde. DAT MOET STEKEN, PEZEWEVER. Toen hij daar namelijk stond uit zijn nek te lullen voor de microfoon probeerde hij de verantwoordelijkheid voor de dood van die peuter in de schoenen vol stof van de ouders te schuiven. WALGELIJK, PEZEWEVER. Dat laatste werd met wat minder woorden gezegd door a. de eerste minister van de federale regering, de heer Michel, een Franstalige nog wel en b. de gewezen eerste minister van die federale regering en thans nog even de voorzitter van de ‘parti socialiste’, Elio di Rupo, ook al een Franstalige. Die ik vaak Elio Dieu Ripo noem. En zie, en zie, de walgelijke pezewever bestond het om a. de heer Michel niet van repliek te dienen maar b. de heer Dieu Ripo uit te roepen tot ‘het probleem’. “Met die peuter dood te schieten is er geen probleem,” aldus de pezewever, “nee, u bent het probleem, mijnheer Di Rupo.” Zever, pezewever, dikke zever, zeg nu zelf.

Kijk, normaal gezien onthoud ik me van commentaar bij dergelijke zielige ja walgelijke vertoning. Het zal me weer veel gedaver in de commentaren opleveren. Ik zal deze tekst dan ook publiceren op een daartoe geëigend blog, zodat het daar ook eens wat drukker wordt in de bezoekcijfers. Eigenlijk schrijf ik het voor al die mensen die dat allemaal van ver aanschouwen en het hoofd schudden en er weinig van begrijpen, in de hoop dat ze er nu iets meer van begrijpen.

In Russische papieren

In Russische papieren is de titel van een gedichtenbundel in voorbereiding bij Marc Tiefenthal, medewerker van Karwoel Sirbal. Deze blog krijgt regelmatig ganser busladingen bezoekers uit Rusland. Deze week ook alweer 64. Misschien zijn ze afgegaan op de vorige post 'baai, baai Stanislas' en weten ze nu meer dan alle andere Russen.

Het moge zo zijn.
Maar het zal wel. Enfin, als er hier dus iemand bij toeval zou belanden en deze blogpost lezen, verwijzen we graag naar de betrokken webstek waar u te gelegener tijd meer nieuws zult vinden over deze bundel en waar u verder nog vrolijk kunt stoeien in de gedichten de gedachten aldaar

Et pour les Russes la même chose

Een voorsmaak:

Soms volstaan enkele woorden niet

“Ze haastte zich om plaats te nemen in de auto zonder mijn hand te schudden”
(Henning Mankell, Zweedse laarzen)


Ik ben niet blijven staan
vol ongeloof
voor deze kloof.

Ik behield de overhand
in dit spel van hogerhand
en wat bood ik haar aan?

Even later, nog een kwartier te gaan,
zag ik haar auto staan.
Zou ik in de koffer kruipen?

Toen ging mijn telefoon.
Ik schoot wakker.

Baai, baai, Stanislas

Kent u die uitdrukking: we zullen het geweten hebben? Welnu, van heel wat zaken hebben we nauwelijks weet.
Stanislas Pevlov is overleden. Dat zegt u allicht niets.

De herriemakers en oorlogsstokers beschouwden de koude oorlog tussen het communisme en het westen als de derde wereldoorlog. Als deze uiteindelijk niet heeft plaatsgevonden, niet is uitgebroken, dan is dat dankzij Stanislas Petrov. Ach, ja, dat hebben we geweten, veel te laat. Toen was het communisme al uit zichzelf gevallen.

Hij is gestorven in mei 2017 en niemand heeft het ons gezegd. Hoe weten we het dan nu ineens? Allicht behoort dat tot de mysteries. En dan nog, je hebt van die polipitiekers weet je wel, die zeggen wij hebben zus en wij hebben zo gedaan. Terwijl ze niet meer doen dan wat blablabla verkopen. Tenslotte moet iemand ook doen wat zij besluiten. Stanislas behoorde tot diegenen die deden wat die polititici besloten. Maar die dag heeft hij getwijfeld en uitgerekend niets gedaan en aldus de wereld gered. Nu weet ik uit ervaring hoezeer polipitici, ongeacht hun strekking, mensen als Stanislas haten. Hij zou hun pluimen kunnen opstrijken. Dus moeten ze naar de vergeethoek.

Stanislas, een held van onze tijd, is dood.

Een nieuwe uitdaging en een nieuwe doelstelling

Johan Sanctorum heeft al geschreven over het V-karakter van de karaktermoord op het niet zo olijke duo Vuye - Wouters, die een scheefgetrokken denktank leidden Geslepen Glas nummer 5. Die denktank zou de onafhankelijkheid van Noord-België uitwerken via het proces van confederalisme. Dat laat me verder volledig koud.

Als ik het hier wil hebben over dit niet zo olijke, niet zo komische duo - twee rupsbanden en je hebt een tank - dan is het in politiek perspectief. Beiden zijn intellectuelen, Vuye is hoogleraar aan de faculteit in Namur; Wouters is handelsingenieur. Samen hebben ze eerst de intellectuele verpakking van NVA verzorgd. “En dat alles met redelijke argumenten,” zoals mijn vroegere collega op kantoor zo netjes verwoordde. Je zou haast geloven dat het hen menens was. De grendels weghalen uit de bijzondere tweederdenmeerderheid, bijvoorbeeld. Het heeft de partij geen windeieren gelegd.

Vuye kreeg dan ook een verkiesbare plaats op de lijst voor de federale verkiezingen en werd prompt fractievoorzitter. Dat is wat wij noemen steil omhoog vallen. Dat hij dan ook steil omlaag kan vallen, was toen al een mogelijkheid. Geef toe, een glazen bol is daartoe niet nodig. Er moet iets geweest zijn; hij vervulde zijn rol als fractieleider allicht niet zo goed. Het kan. Een hoogleraar die aan politiek doet, alleen Mark Eyskens kan dat en dan nog. Nooit heb ik die man aangeproken met Mijnheer de Minister, steeds met Professor. Nooit heeft Mark Eyskens ook maar een tiende van zijn vader benaderd. Nu, Vuye dumpen was geen optie. Hij kreeg dus een opdracht en zoals het een hoogleraar past, moest daar denkwerk aan te pas komen. Een denktank heet zoiets dan meteen. Die kreeg een Frans-Latijnse naam die ik hierboven even heb vertaald: Geslepen Glas nummer Vijf.


Vuye kreeg op een dag, niet zo lang geleden, in de gaten dat de NVA nooit een onafhankelijk Noord-België zou uitroepen. Hij stond met zijn tank op een zijspoor. De pezewever, zo bleek, is helemaal niet van plan het oude partijprogramma op te nemen. Bij zijn onderhandelingen met God, dieu di Rupo, bleek al hoe oudbakken Belgisch zijn bakkes wel is: hij sprak met God Frans. Fout, fout, fout. De rest is geschiedenis: niet God maar de aartsengel Michael (Michel pour les amis) heeft de pezewever ingepakt en kort gehouden. Het V-gedeelte uit het partijprogramma is verdwenen. Nu nog die denktank kwijtraken. Dat was net niet zo gebeurd. Enfin, het heeft wat voeten in de aarde gehad; het is zo ver. De NVA is een doodgewone Belgische rechtse partij. Geworden. Verworden. Amen.

Iedereen binnen de partij juicht ondertussen voluit en achter gesloten deuren. We vernemen echter dat in de nasleep van deze zaak, de voormalige dichter en voormalige woordvoerder van de NV-A fracties, Dirk van Bastelaere, eveneens uit de partij is gezet. Misschien een goede zaak voor de poëzie.

Hoe komen we ons zelf te boven? Of gaan we liever ten onder?

Volgens de kleine leider & pezewever en burgemeester van Antwerpen zou Noord-België rechtsgezind zijn en Zuid-België links. Ik geloof hem niet. Ik heb enkele Franstalige vrienden en kennissen die beslist rechts stemmen. En onder mijn vrienden-dichters tel ik er een die links Vlaamsgezind is. Oké, ik tel er ook een die de helft van zijn leven links heeft gestemd en gedacht en nu denkt dat hij rechts is. Dat kan dus niet; maar hij is gestopt met de poëzie. Ik ben blij dat ik geen Turk ben of Amerikaan of links Vlaamsgezind.
Op welke partij moet die laatste immers stemmen? Groen en SP a zijn niet Vlaamsgezind. Verder valt er links niets te rapen. Dus kunnen Vuye en Wouters best een linkse Vlaampartij oprichten. Dan kunnen die links Vlaamsgezinden eindelijk ergens terecht.


De Turken worden massaal opgelicht door geitenneuker Erdogan; die zou een staatsgreep tegen zichzelf hebben in scène gezet. Hoe verklaar je anders dat de staatsgreep hem los liet lopen en kwetteren op Twitter? Wie een staatsgreep pleegt, raadpleegt eerst het handboek; daar lees je dat je de staatsleider eerst koud moet stellen; of koud maken. Den Erdo is zo gek dat hij zijn hele volk oplicht. Iemand zal hem vroeg of laat volgens het handboek toch moeten koud stellen. En de Verenigde Staten dan? Jozef Zesfles zou daar terug komen van weggeweest. Jozef Zesfles is een blanke man die zich achteruit voelt gesteld door andere blanke mannen met blitse pakken en dito auto’s en twaalf flessen. En door andere anderskleurige mannen. Jozef stemde vroeger voor het domme wicht Palin uit Alaska en nu dus voor Trump recht uit de hel. Nee, laat maar. Ik ben anders goed af.

Marktplaatsen

Welke zijn de twee grootste marktplaatsen in België? Die van Sint-Niklaas en Ieper. Ik ken beide zeer goed. In Ieper heb ik menigmaal de rally 24 uur van Ieper zien starten. Voor een autofreak als ik een toppunt. Ik herinner me twee heren in pak en das en met een valhelm die plaatsnamen in een Mercedes en de start namen in de rally.
Vooral de Fords, Saabs en Mini’s zijn me bijgebleven.
Kortom, ik woonde in mijn jeugd in die stad.

Nu woon ik sinds kort in Sint-Niklaas. Daar doen mijn vrouw en ik op donderdag al eens de markt. Ik rij er voorbij op weg naar de ziekenkas of als ik terug kom gefietst van Elversele, Hamme of Temse.
Sint-Niklaas bestaat dit jaar achthonderd jaar. Is dat veel? Is Ieper ouder? Doet er even niets toe. Deze verjaardag is aanleiding voor een aantal feestjes uiteraard maar ook voor een historisch, ietwat willekeurig overzicht van de geschiedenis aan de hand van een tiental feiten.
Een van die feiten lees je op de foto als bijlage.

Zoiets vind ik nogal bedenkelijk. Dat een keizer, toch het hoogste gezagsorgaan, toestemming moest verlenen om een markt te houden. Kon een ondergeschikte gezagsinstantie dat niet? Een leenheer of zo. Of een burgemeester, begot. Een keizerlijke bulle verleende de stad Sint-Niklaas de toestemming om wekelijks een markt te houden. De keizer wist toen gelukkig niet dat dit de grootste van het land zou worden. Het land bestond toen trouwens nog niet.

Verder had de stad Sint-Niklaas tot voor kort een andere, zeer florissante markt: een rommelmarkt aan het stationsplein. Het door nationalistische politici vergeven stadsbestuur heeft de partijlijn van de nationalisten gevolgd: we geven niet, we nemen. En dus ontnam het schepencollege het volk zijn rommelmarkt. Bovendien moet het voor iedereen duidelijk zijn dat een rommelmarkt iets is voor groenen en socialisten. Dus werd hij afgeschaft. Als er nu een keizer had geregeerd, zou hij allicht die afschaffing niet hebben bekrachtigd.

Er zou echter sprake zijn dat de rommelmarkt terug zou keren in Sint-Niklaas. En, wie weet, verdwijnen de nationaal-antisocialisten binnen afzienbare tijd uit het stadsbestuur.

Saai

Als ik Yves Leterme zie denk ik telkenmale: saai. De laatste jaren was hij wat uit beeld verdwenen. Nu neemt hij definitief afscheid van de politiek en ineens is hij weer te zien, hier & daar. Nog altijd even saai. Net als die stad waarvan hij maar geen burgemeester wil worden. Ieper, saai.

Yves L. echter heeft zich op korte tijd in een machtspositie kunnen wringen via vijf minuten moed en kreeg daardoor iets wat zijn saaiheid overstijgt. Niettemin blijft hij saai. Een ambtenaar. Die hij dan ook geworden is.
Weet je wanneer zijn internationale loopbaan begonnen is? Toen hij het Franse volkslied in plaats van het Belgische zong. Nadien heeft hij stiekem in de badkamer de Internationale ingestudeerd. Die van de Marxbrothers dus.

Nu komt hij ons zeggen dat een kartel tsjeven met pezewevers het beste is wat dit volk verdient. Zo’n kartel is dan ook in Ieper aan de plaatselijke macht. ‘Zonder problemen’, aldus de burgemeester enkele jaren geleden op een klasreünie. Saai, dus. Snel voegt hij, Yves L. eraan toe dat het met de huidige editie van de pezewevers niet meer kan, daar zij te hardvochtig zijn. Mooi woord. En het klopt nog ook. De pezewevers, eenmaal aan de macht, ontpoppen zich tot hardvochtigen, geen hartstochtigen.

Yves L. is net als ik erin geslaagd de saaie stad Ieper te verlaten. Hij is er echter niet echt weg. Ik wel. Echt weg, echt wel heer ver weg. Yves zit ook heel ver hoor. Ik gun het hem. Een saai mens mag ook al eens wat.

Brood, water en spelen

Bij de notelaar in Bornem, een paviljoen dat haast wereldberoemd is, zijn langs de Schelde een paar bordjes geplaatst met citaten. Ik kwam er voorbij gefietst en remde even en las heel vlug: de natuur verlangt slechts water en brood, getekend Senaca.
He, dacht ik, zo maak je geschiedenis en vergeet men je tegelijk. Wie weet immers niet wat het betekent op water en brood te worden gezet? In de gevangenis belanden, juist. En wie weet dat dit van Senaca afkomstig is? Voor alle duidelijkheid, hier de context:

Jij, betoon je dapper, zoals je ook blijkt te doen, en beperk je bagage; niets van dat wat we bezitten, is noodzakelijk. Laten we terugkeren naar de eisen van de natuur; daar ligt onze rijkdom. Ofwel is dat wat we nodig hebben gratis, ofwel goedkoop: de natuur verlangt slechts water en brood. Niemand is zo arm (dat hij dit moet missen) en "al wie zijn behoeften tussen deze grenzen heeft beperkt wedijvert met Jupiter zelf in geluk", zoals Epicurus zegt, van wie ik nog een uitspraak in deze brief zal insluiten.

Is wat we zelf doen beter of gewoon zelfgenoegzaam?

Een haast Japanse fabel

Je weet het ondertussen haast zeker: alles verandert en lijkt moderner. Zelfs de overheid gaat mee, met wat achterstand weliswaar, met de tijd. Alleen justitie en Dendermonde blijven genoegzaam hangen in hun achterhaalde tijden. Was het maar zo eenvoudig!

Je hebt net de strijd gestreden met de demon genaamd midlife. Nee, het is geen crisis, het is echt wel een demon. Ja, er dient zich een nieuwe uitdaging aan! Dan neem je toch die wending in je loopbaan. Nee, je bent niet uitgekeken, niet op je vrouw, je kijkt nog steeds naar haar uit, niet op je baan, je gaat er nog elke dag graag naartoe. Maar je wil meer. Wat, dat weet je niet. Meer. Iets verder van huis werken, meer afstand afleggen. Net iets meer verdienen per maand. Maar vooral een werkomgeving om je vingers van af te likken.
Want zie, je hebt nauwelijks beslist om er voor te gaan – na wat aarzelen, waarbij enkele kandidaten reeds afgevallen zijn – of je blijkt niet enkel te slagen bij de koppensneller maar ook nog eens de enige valabele kandidaat. Je dag kan niet meer stuk, je week al evenmin laat staan je leven of je loopbaan!
Daar ga je dan!

De voorwaarden zijn uiterst aanvaardbaar, ja zelfs aantrekkelijk: je stuurt een team aan van vijf medewerkers; je rapporteert keurig en tijdig aan een overste; je draait er je hand niet voor om.
Voor je het goed & wel beseft ben je aangeworven. Je vliegt erin. Je voelt je tien jaar jonger. Je voelt je tof en alles vind je leuk. Een jaar lang duurt de euforie. Een extreem goed gevoel in het Grieks! Vreugde, vreugde, godenvonken!

Tot je iets merkt. Je weet niet wat, zij wel. Zij vinden je verdacht. Zo succesvol bezig! Hoe bestaat het!??!! Gelukkig weten ze hoe ze zoiets moeten aanpakken. Stiekem herschrijven ze je functiebeschrijving en hopen dat je het niet merkt. Je merkt het. Zonder het te laten weten schrijven ze iemand erbij die parallel rapporteert. Je ruikt het wel, dat is de geur van een waakhond. En zie, je arbeidsovereenkomst zou na een jaar in onbeperkte duur worden omgezet. Ineens heeft hogerhand echter besloten daar nog een jaar mee te wachten. Je denkt meteen aan Sint-Juttemis en aan de Griekse kalenden.

Zes maanden houd je het nog vol. De dysforie loert om de hoek. 's Morgens wordt je stap naar het station zwaarder. Je voelt je tien jaar ouder. 's Middags ga je al eens op café. Nog even en je bent volslagen ambtenaar. Wanneer je dit beseft, schrik je op en roept van binnen: ik verword! En je valt ziek.

Ook dat houd je zes maanden vol, in voldoende kleine schijven opdat ze je niet kunnen vervangen. Voor wat hoort wat. En eigen deeg eerst voor de koekjes.
Dan keer je terug naar je oude werkplek. Ze hebben je gemist. Je plek is er nog. Alles begint opnieuw. Een nieuwe dag op een oude plek.

Naar een Belgische grondwet toe

artikel 1 - Het koninkrijk België bestaat uit gemeenschappen en gewesten.

artikel 2 - De gemeenschappen zijn: die van de schilders, die van de beeldhouwers, die van de muzikanten en die van de schrijvers.

artikel 3 - Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is hun gemeenschappelijk draagvlak.

uitgesproken 'out of the box' op het eerste internationale festival van de ondergrondse poëzie te Jette

Groot, o groot is het groot smoelenboek

• Tom Doomen Federico Fellini, een rare man was het.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:38 • Vind ik leuk
•
Marc Tiefenthal jij niet, tom?
woensdag 20 augustus 2014 om 18:47 • Vind ik leuk •
•
Tom Doomen Marc, ik zit zo van alles te bedenken. Het klopt, ik ben een rare, maar af en toe zou ik met de zotskap op mijn hoofd de dorpsgek willen zijn, en helaas, zover ben ik nog niet.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:49 • Vind ik leuk • 2
•
Marc Tiefenthal naar een dorp verhuizen?
woensdag 20 augustus 2014 om 18:49 • Vind ik leuk
•
Tom Doomen Ik zit al in een dorp, maar dat is in Nederland, binnen een jaar moet ik verhuizen, Nederland, terug naar België, ik weet het niet. Maar wel ergens waar ik ‘s nachts door de velden van de boerderijen kan sluipen. Ergens waar ik dan ook ‘s nachts over het kerkhof kan dwalen om met de rusteloze zielen te praten, ach mijn verlanglijstje is zo groot.
woensdag 20 augustus 2014 om 18:53 • Vind ik leuk • 2
•
Marc Tiefenthal in Nederland is het landschap te zeer georganiseerd om door velden langs boerderijen te sluipen. Probeer Wallonië man, wat daar nog kan!
woensdag 20 augustus 2014 om 19:08 • Vind ik leuk • 4