maandag 31 mei 2021

Vormelijkheden

Vormen testikels een testlocatie? 
👉
Vloeit de muziek ons de oren uit? 
 Goede morgen, uit den truit. 
 Goede middag, straks, in de fluit. 
Met fluit en al voor het blok. . 

Onze suikeren vingertoppen 
dekken hier & daar een gaatje op en af. . 

Vormen uien een ware plaag 
of zijn het eerder de aardappelen? 
Hangen we hier nog lang 
de vleermuis uit?







zaterdag 13 maart 2021

Globalisering ligt totaal op zijn gat

Bredero was een dwarskijker met visie, een soort helderziende profeet met een brilletje. Het kan verkeren, is alles wat van zijn werk in de volksmond is overgebleven. Het is veel en eigenlijk alles. Zowat drie jaar geleden opperde het Diependaele ooit aan een klant: “Jij gaat er steeds van uit dat de economie blijft groeien. Heb je er al aan gedacht dat het ooit uit zal zijn met die groei?”. De klant vond zonder verpinken het juiste antwoord: “Daar denk ik niet aan”. Het is op die basis dat kennisinstituten zoals het Diependaele in de kennismaatschappij een economische positie kunnen innemen. Het Diependaele herhaalde toen aan zijn klant die zinsnede van Bredero. 
.
 Lange tijd gold dat de globalisering de verovering van de wereld betekent door Amerikaanse producten van mindere kwaliteit zoals coke, cola, Chrysler en consoorten, de CCCC. Ook dat is verkeerd uitgevallen en aan verkeren toe. Bredero, niet Grote Broer, is tegenwoordig alom. Straks vertrekt die Broer met stille trom uit het Café Bagdad. Wat er wel geheel globaal en wereldomvattend is, dat is het debacle van de VS, hun schuldencrisis, hun begrotingskort, hun rommelhypotheken: ze treffen de hele wereld. Ze sleuren de hele wereld mee in hun val, die na de hoogmoed komt van de regering Vanden Bosch. (Bush, zeg maar, maar we willen dit niet zomaar en zo graag gezegd). 
.
 Nu ook de restanten van de Volksunie het verdwijnpunt naderen of voorbij zijn getrokken – als gevolg van rommelhypotheken? – krijgt het Diependaele de ene spontane sollicitant na de andere over de vloer. Onlangs was hier een jonge historicus van tegen de veertig jaar, en we citeren, “even komen binnenwaaien om te zien of er voor hem een nieuwe uitdaging was weggelegd in het Instituut”. 
.
Dat ‘jonge historicus’ is afgemeten op basis van zijn ervaring. “Bart,” sprak dr. Diependaele hem toe, “je toekomst ligt in het Zuiden, jonge man. Te beginnen met het zuiden van ons eigen land. Vraag het je zuster maar.” Twee dagen later viel er een mailtje in de bus vanwege en we citeren weer: Anciaux, Bert : ..... “Beste vrienden, binnenkort wordt het voor ons weer tijd voor een nieuwe uitdaging. Ik zal volop bouwen aan mijn eigen toekomst binnen een nieuw kader. Zou het ondertussen niet een prachtige zaak zijn dat u mijn diensten inhuurt voor onderzoek naar toekomstmogelijkheden?”. ...... Bij het Diependaele heeft Bert echter geen vrienden. 
.
Elders misschien nog wel een paar, waaronder zijn eigen vader. Bovendien wijst niets in zijn curriculum op enige voeling met de toekomst vanuit het verleden of omgekeerd. Tussendoor kwam er een voldoende gefrankeerde brief via de Post binnen, afgestempeld in Izegem. Reeds na twee zinnen werd dit schrijven zonder gevolg en zonder antwoord geklasseerd. Stel u voor: “Zeer hooggeleerde dokter Diependaele”, zo begon het. Wat hoog gegrepen voor iemand uit Izegem maar toch, foutloos, geen spellingfout tussen te krijgen. Het ging echter verder en eigenlijk ver genoeg tot veel te ver: “In mijn vorige hoedanigheid van Minister der Noord-Belgische regering heb ik meermaals het genoegen gesmaakt kennis te nemen van uw bevindingen in diverse aangelegenheden”. 
.
Dit klopt langs geen kanten. Die man uit het ver westelijke Izegem heeft nooit ook maar een statistische studie besteld bij het Diependaele. Hij ging altijd steevast bij concurrent Censydiam. Vandaar het gevolg dat we aan dit schrijven hebben voorbehouden. Op een dag echter schrok het hele instituut zich een aap in stilte in de mouw. Niemand minder dan Condy Rize kwam hier binnen gewandeld – tussen twee opdrachten door – om voor haarzelf en haar opdrachtgever, hoger genoemde Vande Bosch, een kandidatuur in te dienen als vorser, annex spreker verbonden aan het Diependaele. Beginwedde 10.000 dollar. Niemand in het Instituut heeft ook maar een seconde laten blijken deze dame met haar vreemde tongval te kennen. 
.
 Hoe moet het nu verder? Misschien nemen de Chinezen wel de globalisering over en worden de producten nog goedkoper, smaaklozer, bedreigender voor de volksgezondheid (zoals coke cola) en ondermijnender voor de mensheid. Het Instituut werkt volop aan een studie in die zin en die richting.

maandag 25 januari 2021

Andijver

Vandaag ga ik over tot de aanleg van een platform of een draagvlak, we zien wel; vandaar uit zal ik in de loop van volgende week een manifestatie houden, helemaal alleen, met mondmasker en plakkaat. Een spandoek draag je niet alleen.
Waarom en waarvoor? Autisme is een steeds driester om zich heen grijpend verschijnsel. Vroeger kon je met veel geluk een keer in je leven een autist ontmoeten. Nu is dat gemiddeld drie keer per jaar. Tja, een verbeterde diagnose helpt daarbij ook, uiteraard. Zo is het van belang de juiste onderverdeling aan te brengen. Er is autisme en autisme. Zelf ken ik er een paar en het zijn meestal autisten van het type asperge.
In hun niet aflatende ijver om almaar meer kennis op te doen, zijn wetenschappers er onlangs in geslaagd een nieuw type autisme te omschrijven: de andijvie. De patiënt heet dan de andijver. De onderzoeker die erin geslaagd is dit type voldoende gedocumenteerd te omschrijven heet Jacobus Andijvie. Ik wil dit onder de aandacht brengen door een eenpersoonsmanifestatie (in tijden van antisegregatie is het ongepast te spreken van een eenmansmanifestatie); met een plakkaat in de hand, kom ik door het hele land. Daarop staat geschreven: alle rechten voor de andijver. Vooreerst: het recht op erkenning; ten tweede: het recht op een betrekkelijke baan, gepaste arbeid; ten derde: het recht op een uitkering als geen enkele baan past.
Op het eerste zicht lijkt de andijver op de asperger. Hoge concentratie bij elke activiteit, smalle focus, vurige passie. De andijver echter verschilt in die mate en in die zin dat hij of zij daarnaast ook nog eens buitenmatig nieuwsgierig is, waarbij die nieuwsgierigheid zich beperkt tot een enkel onderwerp. Het lijkt een obsessie maar de onderzoekers hebben in alle gekende gevallen geen obsessie aangetroffen. De maatschappelijke problemen voor de andijver zijn dezelfde als voor de asperger. Het kan dan ook niet moeilijk zijn om voor dit nieuwe type een dossier aan te leggen. ‘Een tegen een, allen tegen het virus’

zaterdag 26 september 2020

Open brief aan mevrouw Wilma Sofieke, alias Sophie Wilmès, Eerste Minister van België

Béni Mellal, 26 september 2020 Mevrouw, Waarom ik alias in uw titel heb geschreven, en niet 'correctie:', zal ik het in detail uitleggen. Van een goede en betrouwbare bron heb ik vernomen dat u in uw communicatie in het Nederlands 'het virus' (dus la virus) zegt in plaats van 'het virus' (dus le virus). Dat is het, dat is alles.
Naar het schijnt zou u weigeren uzelf te corrigeren. Vandaar dat het een alias is. Het principe dat ik hierboven heb toegepast is het principe van 'gelijkheid, broederschap, moederschap' van talen, waarover u meer kunt lezen op deze blog.
Persoonlijk kan het me niet echt schelen. Sinds uw eerste waarschuwing omtrent het virus, uit maart dit jaar, volg ik u niet meer. U hebt een grote fout gemaakt door in uw waarschuwing termen in andere talen op te nemen, zonder deze te laten vertalen. De vuilnisbak is in zulke gevallen de enige uitweg, ongeacht uw functie.
Ik heb een decennium lang in de Wetstraat gewerkt, ik heb een vergadering bijgewoond op nr. 16, met als agendapunt de communicatie, als u begrijpt wat ik bedoel.
Binnenkort verlaat u nr. 16 en dan zijn wij van u verlost. Ik wens u het beste in uw werk.
Marc Tiefenthal Strijdlustig en strijdbaar lid van de Franse Gemeenschap van België en vooral van elders

zaterdag 9 februari 2019

Klimaatvluchtelingen

Hoera, het klimaat! Na decennia waarin het rechts populisme gestaag aan invloed en macht won, kwam met de klimaatmarsen een eind aan dit elan. Het links populisme kwam vrij snel in de plaats. Voormalig Belgisch minister Joke S had er nog voor gewaarschuwd. Het hoefde geen decennia te duren, het lag al langer op de loer. Mede door het overspoelen van een groot deel van het noorden van het land kon in België deze omdraai zelfs nog sneller plaatsgrijpen dan in Nederland dat in het zuiden geen linkse achterban had. Immers, de partij van de arbeid dekt in België een enigszins andere lading dan in Nederland. Een andere troef in België was de minister van Agitatie die van de ene week op de andere zich kon opwerpen tot minister van Binnenlandse doch verzopen Zaken. Hij kon de energie van de klimaatmarsen ombuigen tot een volksverhuizing.

Het volkje ten noorden van de taalgrens in België kon immers twee kanten uit: verzuipen of verhuizen. De meest rechtse elementen verkozen te verzuipen, de meer gematigde en de uitgesproken linkse minderheid verkoos te verhuizen, in dit geval naar Brussel en Wallonië, ‘terre d’accueil’, meer dan ooit. Het voordeel van de voorbije golf aan rechts populisme was dat de bevolking van het noorden aldus tot een minderheid werd herleid. Zeg maar dat de term ‘volk’ een dynamisch gegeven is gebleken.

De kennis van het Frans was weliswaar teloor gegaan in het noorden maar zat nog voldoende ingebakken in de genen opdat het vrij vlot terug op de tong kwam te liggen. Vooral de inwoners van de voormalige en nu verdwenen stad Gent bleken sterk Franstalig te zijn. Een minderheid van zowat 35 procent was links gebleven ondanks de laatste gemeenteraadsverkiezingen.

De gastvrijheid van de Zuid-Belgen was onaangetast gebleven ondanks de vele aanvallen van de federale politie op gastgezinnen en gasteenoudergezinnen. Voor degenen die hadden verkozen te verzuipen, was dit echter een loze boodschap. Liever dood dan bloot.

In Nederland, het andere lage land bij de stijgende zee, kon de bevolking, ook geheel doordrongen door rechts populisme, eveneens twee kanten uit: verzuipen of vluchten. In dat laatste geval naar het Eifelgebergte en niet naar de Efteling. Daar de vreemdelingenhaat de Nederlander had aangetast tot op het bot, koos de meerderheid ervoor te verzuipen. Liever dood dan vreemd. En in het binnenoor waar het collectief geheugen huist, gonsde nog na het lied: vluchten kan niet meer, ik zou niet weten hoe.



dinsdag 12 juni 2018

Vee Er thee taal

Hoezo taal, zou je denken? De Toren van Babel zou moeten leiden tot een geplafonneerd niveau van taalgebruik en daarbuiten zou je dan verwachten dat naar de toren wordt opgekeken. De decadentie waarin onze beschaving zo langzaam aan het sukkelen is, wil dan weer dat we a. die hele Toren afbreken gelijk met de grond en b. de taal op hetzelfde grondniveau belandt.

Op het grootsmoelenboek heeft de staatsomroep VRT een bladzijde geopend genaamd <>Taal>. Na haast twee decennia zonder mogelijkheid om als luisteraar dan wel kijker fouten te melden in het taalgebruik van de omroep dachten sommigen dat deze bladzijde een opening bood om daar een mouw aan te passen. Het is een initiatief van de taalraadsman van deze instelling die,zo meende ik, de draad weer wou opnemen.

Met mondjesmaat signaleerde ik daar heel af & toe een verregaande fout. Het meest leerrijke was dat van het zwevend werkwoord. Je krijgt op de digitale versie van het nieuws een zin te lezen waarin een enkel werkwoord tweemaal verschijnt, eenmaal op zijn plaats en eenmaal zwevend. Ik gaf zo'n zin mee op die pagina en niemand van de vele taalkundige liefhebbers zag wat er aan de hand was. Ik heb het met heel veel gebaren van handen en voeten moeten uitleggen.

Ze zijn daar blijkbaar bezig met andere aspecten van de taal, zou ik geneigd zijn te denken. Ik kreeg nog gelijk ook. Ik vond op een enkele dag drie fouten, onder meer een onderwerp in het meervoud en het werkwoord in het enkelvoud. Het regende vraagtekens. Wat is er aan de hand? Waar gebeurt zoiets??? Ik gaf precies aan waar het gebeurd was. Daarop regende het weer vraagtekens. De hele gang op de Reyerslaan werd gemobiliseerd om mij te schande te zetten. Zo hield ik een pleidooi voor een eindredactie op het digitale platform, een soort platformer dus. "Dat is zo twintigeeuws," klonk een van de nietszeggende reacties. Verderop in de gang kwam iemand naar buiten die zei: ach, nieuws, het is zo vluchtig, lees toch over die fouten heen. (Wat ik dus niet kan). Mijn oproep tot beroepsernst ging verloren in dit soort geneuzel, waarbij fouten opsporen tot zeuren werd herleid. Iemand vond zichzelf geroepen om me tot egotripper te benoemen. Tjonge, wat had ik toch gedaan?

Ik begon als volgt:

Data en drugs, allebei meervoudsvormen, krijgen vaak een vervolg in het enkelvoud: "De drugs zat verstopt in nagemaakte ananassen." De misdadigers reed in een zwarte auto of zo.
De zwevende woorden: een woord komt tweemaal voor in dezelfde tekst, de auteur heeft nagelaten te schrijven en dus te schrappen: "Rajoy werd erg bekritiseerd werd vanwege zijn harde aanpak van de Catalaanse crisis," Zoiets als: Wat erg wat


Het eindigde met volgende dienstmededeling:

"Beste forumleden,
De laatste dagen is hier gesproken over het doel en de toon van dit forum. Ik wil daar graag op reageren.
Dit forum wordt beheerd door de medewerkers van VRT Taal: Geertje Slangen, Anne Gies en ikzelf. VRT Taal is NIET de correctieafdeling van de VRT. Wij zijn in de eerste plaats een expertisecentrum waar VRT-collega's terecht kunnen voor opleiding, coaching en advies.
Geertje coördineert alles wat met de stem te maken heeft (zoals de logopedische begeleiding) en organiseert onze taalavond en andere evenementen, Anne is stemcoach en ikzelf zet mee het beleid uit. Dus nee, wij zijn niet de correctieafdeling van de VRT."


Het gaat dus niet om de VRTtaal, de taal van de VRT. Nou moe. Enfin, iemand verwees naar de knop "feedback geven" die enkel op het internet is te vinden, niet op de telefoon- of tabletapplicatie. Blijkt een afleidingsmanoeuver. Enfin, er is een oplossing in de maak blijkbaar via elektronische post.

Ach, wat.




vrijdag 1 juni 2018

Wat is me dat toch? (een pezewever)


Ik ken hem niet en dat is ook beter zo, ene bart de wever. Ik noem hem gemakkelijkheidhalve de pezewever. Zoals zoveel politici was hij ooit veelbelovend maar uitermate lui. In een kwisprogramma op de treurbuis schijnt hij goed gescoord te hebben. Daarnaast heeft hij een broer die wel werkt en iets betekent voor het binnenlands bruto product. Hij is dan van lieverlede maar in de politiek gestapt. En had enig succes.

Tot daar de inleiding. Wat is er verder aan de hand? De verkeerspolitie in België heeft een peuter van twee jaar neergeschoten bij een poging om een mensensmokkelaar tot stilstand te brengen. Een drama. Het land staat niet meteen op zijn kop, België vergeet niet vlug dat dit om vreemdelingen gaat, weet je wel. Enkele weken later schiet een semi-crimineel drie mensen dood in Luik, geen vreemdelingen, ook de schutter is geen vreemdeling, en hop, het land staat wel op zijn kop. De koning zet zijn kopje koffie aan de kant, trekt zijn stropdas recht en rijdt meteen naar Luik.

In de nasleep van het incident op de autoweg echter verliep niets zo sereen als in Luik. Omdat het om vreemdelingen ja zelfs vluchtelingen gaat. Koerden, nog wel, samen met Armeniërs en Catalanen toch wel erg verdrukt volk op de vlucht. Nu zijn er niet zoveel Catalaanse vluchtelingen in België beland als Koerden en van Armeniërs ligt geen Belg nog wakker.

Bij de pezewever doet dat er allemaal niet toe. De ouders van de peuter namen een advocaat in de arm, helaas een van linkse signatuur, wat voldoende is om de pezewever achter een microfoon uit zijn nek te doen kletsen. Dat er weer een poging is gedaan vanwege, ik citeer, echt wel “de opengrenzenlobby” om onze grenzen weer open te krijgen. Echt waar, de opengrenzenlobby. Dat is met name de lobby die succesvol is geweest in een vorig leven en het Schengenakkoord heeft tot stand helpen brengen dat geleid heeft tot de afschaffing van de landsgrenzen binnen de Europese Unie.

Nu ken ik persoonlijk slechts een Koerd, die hier beland is toen er nog landsgrenzen waren. Hij is inmiddels een gereputeerd huisarts geworden en woont zelfs sinds kort in de rijkeluisstad Schilde. DAT MOET STEKEN, PEZEWEVER. Toen hij daar namelijk stond uit zijn nek te lullen voor de microfoon probeerde hij de verantwoordelijkheid voor de dood van die peuter in de schoenen vol stof van de ouders te schuiven. WALGELIJK, PEZEWEVER. Dat laatste werd met wat minder woorden gezegd door a. de eerste minister van de federale regering, de heer Michel, een Franstalige nog wel en b. de gewezen eerste minister van die federale regering en thans nog even de voorzitter van de ‘parti socialiste’, Elio di Rupo, ook al een Franstalige. Die ik vaak Elio Dieu Ripo noem. En zie, en zie, de walgelijke pezewever bestond het om a. de heer Michel niet van repliek te dienen maar b. de heer Dieu Ripo uit te roepen tot ‘het probleem’. “Met die peuter dood te schieten is er geen probleem,” aldus de pezewever, “nee, u bent het probleem, mijnheer Di Rupo.” Zever, pezewever, dikke zever, zeg nu zelf.

Kijk, normaal gezien onthoud ik me van commentaar bij dergelijke zielige ja walgelijke vertoning. Het zal me weer veel gedaver in de commentaren opleveren. Ik zal deze tekst dan ook publiceren op een daartoe geëigend blog, zodat het daar ook eens wat drukker wordt in de bezoekcijfers. Eigenlijk schrijf ik het voor al die mensen die dat allemaal van ver aanschouwen en het hoofd schudden en er weinig van begrijpen, in de hoop dat ze er nu iets meer van begrijpen.